***Rivâyet edilir ki: Hacı Kemâl Efendi hz.leri Müstakil olarak İrşad hizmetine başladığı 1970 tarihinden itibâren müntesib ve muhiblerinin sayısı artmaya başlamış; Bunun neticesinde bir çok vilayet ve kazalarda kendisine bağlı bulunan dervişânını ziyaret etmek için sık sık seyâhate çıkmışlardır.
Hacı Kemâl Efendi hz.leri; Velâyet'in Vehbî ve Kesbî olarak olarak iki çeşidinin olduğunu;Bir kimsenin çalışarak Azm-ü gayretle Şeyhlik makâmına gelebileceğini fakad bu kimselerin mânen yardım görmeyeceklerini söylemişler.Livechillâh kul olmaya gayret edib te Bu makam ve vazifeye Vehbî olarak getirilen Şeyh efendilerin makâm tarafından dâima desteklenip yardıma mazhâr olduklarını..sık sık dile getirmişlerdir.
Bu konu ile ilgili olarak bir Hadis-i Şerif'de Peygamber Efendimiz aleyhisselâtü vesselâm hazretleri
: "Ey Abdurrahmân! Emirlik(Baş olma) isteme.Eğer senin talebin üzerine sana emirlik veririrse,istediğin şeyin sorumluluğu sana yüklenir.Eğer sen talibi olmadan sana Emirlik verilirse,O işte yardım görürsün" Buhâri
Hacı Kemâl Efendi hz.leri bu makâma isteyerek gelmediğini, bunun içinde yardıma mazhâr olduğunu tahdis-i nimet olarak zikretmişlerdir.
Efendi hz.lerine yalnız seyâhate mahsûs olarak yola çıkıpta evine dönene dek 4-5 gün boyunca gittiği misâfirliklerde kendisine ne uyku gelir ne de abdest tazelemeye ihtiyâç duymazdı.
Gece geç vakitlere kadar süren sohbet ve zikrullâh sonrası ihvâna bitkinlik gelir ve uyku gelebe çalar fakad Şeyh efendide en ufak bir uyku hâli gözükmezdi.Kendisine bu hâlin sebebi sorulduğunda:
"Hâzâ min Fadlî Rabbî" kâbilinden Her Velî'ye diğerlerinde olmayan bir hususi haslet verilir bizede Mevlâm bunu nasib eyledi...demişlerdir.Misafir olduğu yerde kendisine refâkat eden ihvânı ile aynı yerde kalır, onların rahat etmesi için vakit geç olunca onların istirahat etmesi için yatmalarını söylerdi.Efendi hz.lerinin bulunduğu odada yatmaya çekinen ihvâna; rahat olmaları konusunda sözler söyleyip kendisininde Şeyhinden böyle gördüğünü söyleyemişlerdir.
Hacı Kemâl Efendi hz.leri Hazer'de ve Sefer'de edebe riâyet ederler ve ihvânına dâima örnek olurlar idi.Kendisi dâima dizlerini kırıp oturur ve Meşâyıh olan zevât'ın edeben, ayağını uzatıp yatmaktan sakındıklarını söylerlerdi.
